ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ

Μεγάλη αύξηση και το 2015 αναμένεται στο κομμάτι του τουρισμού, δίνοντας μια μεγάλη ώθηση στην Ελληνική οικονομία. Ιδιαίτερη ζήτηση φαίνεται να υπάρχει όχι μόνο για τα ελληνική νησιά, αλλά και για άλλες περιοχές, ίδια για Ξενοδοχεια Ναυπλιο, Δημητσανα Ξενοδοχεια, Μανη Ξενοδοχεια, Ξενοδοχεια Μονεμβασια και ακόμα και Σουιτες.

ΗΔΥΜΕΛΟΝ

Ο Βυζαντινός Χορός Ηδύμελον, δημιουργήθηκε το 1999, από την επιθυμία νεαρών ιεροψαλτών, μαθητών των σπουδαιότερων μουσικοδιδασκάλων, που κοσμούν αναλόγια Ιερών Ναών της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας, να δημιουργήσουν ένα νέο ηχητικό σύνολο. Την ονομασία Ηδύμελον, ο Βυζαντινός Χορός απέκτησε τον Απρίλιο του 2003.

Χοράρχης και καλλιτεχνικός διευθυντής ο Ιωάννης Τσάμης. Διευθυντής οργάνωσης και σχεδιασμού ο Θεόδωρος Σύρπης. Διευθυντής επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων ο Δημήτριος Κεχαγιάς. Οι τρείς αποτελούν το Διοικητικό Συμβούλιο.

O Βυζαντινός Χορός Ηδύμελον απέσπασε άριστες κριτικές, για το ηχόχρωμα, το ύφος και την προσεγμένη ποιότητα των ερμηνειών του. Τον Απρίλιο του 2004, δημιούργησε το πρώτο του CD με τίτλο "Σήμερον έρχετ' ο Χριστός" και θέμα ύμνους και κάλαντα του Αγίου Λαζάρου από διάφορες περιοχές της Ελλάδας και την Κύπρο. Για την παρουσίαση του, την ίδια περίοδο, πραγματοποίησε 2 συναυλίες στη Λεμεσό και τη Λάρνακα.

Με σκοπό την έρευνα, μελέτη, διάσωση, διάδοση και γνωστοποίηση της Βυζαντινής μουσικής στα διάφορα μήκη και πλάτη της υφηλίου, ο Βυζαντινός χορός Ηδύμελον, δραστηριοποιείται σε μια δυναμική προσπάθεια να εδραιώσει τη Βυζαντινή μουσική στη συνείδηση και προτίμηση κάθε λάτρη του ιστορικά αυθεντικού και ποιοτικά αυτούσιου βυζαντινού μουσικού ύφους.

Το σχήμα βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής «Ηδύμελον» έχει παρουσιάσει πολλές φορές πρόγραμμα, εις τύπον μιας πρότυπης λατρευτικής σύναξης.

Είναι γεγονός πως σε όλες έμοιαζε σαν να φωτίστηκαν ξαφνικά οι βυζαντινές μας καταβολές. Ένας αδιόρατος, μελωδικός μίτος ένωσε μαγικά και περήφανα το παρόν με το ιστορικό παρελθόν της Πόλης και τα ψάλματα και οι ύμνοι συμπορεύτηκαν από το πριν στο μετά, ξεδιπλώνοντας θύμησες μακρινές αλλά και οικείες. Καλλικέλαδες ωδές, μέλη σύγχρονα και άσματα παλαιά, άφθοροι τόκοι του δικού μας προσευχητικού πολιτισμού, εκπέμφθηκαν από τους φιλόξενους χώρους, έκαναν μια γύρα στα τείχη της πόλης, ακούμπησαν στην Αγια-Σοφιά, προσκύνησαν στην Αχειροποίητο, στάθηκαν στον Αϊ-Δημήτρη και από κει πέταξαν πάλι πίσω, στις ευήκοες καρδιές των φιλόμουσων ακροατών.

Σίγουρα ξεχωριστές συναυλίες και στην πλειονότητά τους με ιδιαίτερη, βαρύνουσα σημασία. Οι ερμηνείες που προσλάβαμε, σημαντικές καταθέσεις σε μια τέχνη που συχνά όσο και βάναυσα κακοποιείται, συγκροτούσαν μια δίοδο αισθητικής καταφυγής, μια διέξοδο προς τις πηγές της μουσικής μας ιστορίας.

Και είναι, θεωρούμε, φυσικό μετά από τέτοια ακούσματα να διακατέχει κι εμάς μια διαφορετική, ίσως περισσότερο ποιητική διάθεση απ’ αυτήν που έχουμε συνηθίσει τους αναγνώστες μας.